Zoeken
  • Nikki Petit

Vrolijke huizen


Het journaal op de schouders,

zet ik beurtelings de ene voor de andere en

weer de andere voor de ene voet.

Langs de boskant kreunen dorstige wilgen,

op het kanaal zet binnenschip Vendetta alvast de toon.

Ongezien passeer ik de, aan zijn smartphone gekluisterde, man op het jaagpad.

Treinen rijden langzamer over de spoorwegbrug

omzichtiger, alsof ze weten dat ook ik van ver kom.

Onder mij valt het kanaal in identieke vierkantjes uiteen.

Tussen de stammen door, van rechthoek naar rechthoek,

met op de boeg in zwarte letters Attack,

duwt een boot zich een weg door het water.

Ik ga voorbij aan het bankje waarop niemand ooit durft te zitten.

Een binnenschip draagt drie containers maar geen naam.

Verrast door de zwaaiende hand van de schipper,

beantwoord ik, onwennig, als een oud kind dat alles is verleerd,

zijn groet.

Om de hoek staat het met bloemen beschilderde huis

met het gebarricadeerde gat in de muur, waar onlangs een auto

zomaar de woonkamer in reed.

Even sta ik stil stil bij de dansende kinderen van brons.

Als zelfs vrolijke huizen niet langer veilig zijn…

komt alles dan echt nog goed, Martine?




#wandelen #journaal #schrijven #poëzie

4 weergaven0 opmerkingen

Recente blogposts

Alles weergeven